- Του Ιωάννη Ασημακόπουλου
«Μεγάλες σημαίες, λόγοι συγκινητικοί, παρελάσεις· κι από κάτω η αλήθεια να σαπίζει μες στα υπόγεια.»
Τάσος Λειβαδίτης (Νυχτερινός επισκέπτης. 1972)
Βρέχει λάσπη.
Είπανε πως φταίει η Αφρικάνικη σκόνη… Μην τους πιστεύεις. Τούτη η λάσπη είναι δικιά μας. Είναι ο κουρνιαχτός από την κατάρρευση της κοινωνίας μας, που σμίγει με τα δάκρυα των μανάδων με τα νεκρά μωρά στην αγκαλιά…
Βρέχει λάσπη στα όνειρα των νέων, στις άδειες αγκαλιές των κοριτσιών, στις μαραμένες καρδιές που δεν πρόκαναν να ανθίσουν…
Βρέχει λάσπη στα δελτία των Οκτώ των «Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης» και στις λέσχες διαστρέβλωσης της ιστορίας…
Βρέχει λάσπη στη Μάνδρα, στην Πύλο, στο Βόλο, στο Μάτι, στα Τέμπη, στην Παλαιστίνη, στην Υεμένη, στο Ιράν, στις πρησμένες παιδικές κοιλίτσες…
Βρέχει λάσπη στις εκκλησίες, στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στις φυλακές, στις αποθήκες θανάτου που τις είπανε «οίκους ευγηρίας» χρυσώνοντας το χάπι των ενοχών μας…
Βρέχει λάσπη στη σημαιοστολισμένη πλατεία με τη μπάντα του Δήμου, τα ταρατατζούμ, τα στεφάνια με τις κορδέλες, τα ζήτω, τους γραβατωμένους επίσημους στην εξέδρα και τους μαθητές να παρελαύνουν υπερήφανοι για μια επανάσταση που χάθηκε στο δρόμο…
Βρέχει λάσπη στα μνημεία των ηρώων με τα μνημόσυνα, τα θυμιατά και τα τρισάγια από κείνους που τους αφορίσανε…
Βρέχει λάσπη στους δρόμους και στις πλατείες «με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους», με τους λαχανιασμένους διαδηλωτές και τους πραίτορες της εξουσίας με πλήρη εξάρτηση και οπλισμό…
Βρέχει λάσπη καθώς ο αδέκαστος δικαστής με την τήβεννο, αγωνίζεται απεγνωσμένα να τεκμηριώσει την «αλήθεια» του ψεύδους…
ΒΡΕΧΕΙ ΛΑΣΠΗ
ΣΣ: Ο Πίνακας του Κύπριου ζωγράφου Γιώργου Ραφαήλ
